Θάλασσα με Χιόνι

Θάλασσα με Χιόνι

24 μονοστιγμές
​ενός κοινού κοινότατου,
δικού της βίου

ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΕΓΡΑΨΑΝ:

Στο βένθος του υπαρξιακού πένθους
Το 1990, έναν χρόνο πριν εγκαταλείψει τα εγκόσμια σε ηλικία μόλις 39 ετών, ο αείμνηστος Ζακυνθινός συνθέτης Δημήτρης Λάγιος είχε ερωτηθεί, σε μια ραδιοτηλεοπτική συνέντευξή του, ποιες ήταν οι αγαπημένες του λέξεις στους στίχους που είχε γράψει ο ίδιος σε κάποια τραγούδια του, και αν συμφωνούσε ότι αυτοί οι στίχοι είχαν μια ζεστασιά και μια θάλασσα μέσα τους. Ο Λάγιος, εμφανώς κολακευμένος και χαμογελώντας ντροπαλά, είχε απαντήσει σιγανά, «έχουνε», για να προσθέσει αμέσως μετά, «με φέρνετε σε αδιέξοδο – είναι πολύ βαθιά ερώτηση».
Ξεκινώ με αυτή τη βουτιά το κείμενό μου για την τρίτη ποιητική συλλογή της Μαίρης Κλιγκάτση με τίτλο Θάλασσα με Χιόνι, διότι, στην πρώτη από τις 24 «μονοστιγμές» που τη συνθέτουν, η ποιήτρια, σε σημείωσή της, αναφέρεται στο τραγούδι «Το νερό», σε στίχους και μουσική του Δημήτρη Λάγιου, το οποίο, μετά τον δίσκο Έργα για ορχήστρα νυκτών εγχόρδων το 1989, επανακυκλοφόρησε στο άλμπουμ Ρωγμές το 1992· για την ακρίβεια, η Κλιγκάτση παραθέτει το πρώτο δίστιχο του τραγουδιού: «το νερό δίνει φως / το νερό παίρνει φως».
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ
   Γιώργος Χωματηνός, mag.frear.gr, 13.9.2025

Κλωστή δίχως άκρη
Πριν οι ιστορίες περάσουν στο γυαλί και στο χάδι των δαχτύλων, λέγονταν με το στόμα. Από αυτό ξεκινούσαν και σε αυτό επέστρεφαν, μοιράζονταν. Ο μύθος υπερίσχυε της αλήθειας και η αλήθεια γινόταν μύθος που όλοι είχαμε ανάγκη. Κάποτε, λοιπόν, μαθητής της Γ’ Λυκείου πήγε στις πανελλαδικές εξετάσεις και στην έκθεση έγραψε μία λέξη στον παρατατικό. Την έγραψε πολλές φορές και αυτή πολλαπλασιάστηκε, γέμισε το λευκό του χαρτιού και τις μπλε γραμμές. Η λέξη που επαναλήφθηκε μέχρι την τελευταία αράδα ήταν «χιόνιζε». Η κατάληξη ήταν αυτή: «χιόνιζε, χιόνιζε, χιόνιζε, ώσπου στο τέλος το έστρωσε». Κανείς δεν ξέρει αυτή η ιστορία πραγματοποιήθηκε σε αληθινό χρόνο και χώρο. Σημασία έχει ότι ειπώθηκε και έγινε κομμάτι των αστικών μύθων που μας συνοδεύουν. Το αναπάντεχο, το παιχνιδιάρικο, το αθώο και το υποψιασμένο υπάρχουν παντού. Εκεί κρύβεται η ποίηση και όλα όσα είναι δυνατά και αδύνατα. Η ποίηση είναι το στόμα της ψυχής, του μυαλού και της ασταμάτητης σκέψης που δημιουργεί ιστορίες για το «τώρα», το «χθες», το «μετά». Δεν έχει σημασία αν θα τις πιστέψεις. Σημασία έχει να τις διαδόσεις και να διευρύνει τα όρια του απείρου. Αν το κάνεις θα φτιάξεις, χωρίς να το καταλάβεις, μια «Θάλασσα με Χιόνι» (Εκδόσεις Ποταμός).
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ
   Αλέξανδρος Στεργιόπουλος, toperiodiko ,29.8.2025

Γράψτε μια κριτική