Το καλάθι σας είναι άδειο!
Ποταμόπλοια / 58
Δύο φίλοι, νέοι, χωρίς προοπτικές, παγιδεύονται σε ένα μπαρ όταν χτυπάει την πόλη μια σφοδρή κακοκαιρία . Είναι οι μοναδικοί πελάτες· περνούν τις ώρες του εγκλεισμού κοντά στους μουσικούς του καταστήματος και τον ύποπτο ιδιοκτήτη του. Μέσα σε αυτόν τον χώρο, οι αναμνήσεις τους επιστρέφουν ευκολότερα και εντονότερα, ανασύροντας την εποχή της ενηλικίωσής τους στην Αθήνα της κρίσης, όταν περιφέρονταν στην πόλη ή κατέφευγαν πρόσκαιρα στο εξωτερικό. Τώρα, το μπαρ τούς ασκεί μια ανεξήγητη γοητεία και, όσο η νύχτα βαθαίνει και δυναμώνει η καταιγίδα, γίνεται όλο και πιο αβέβαιο εάν οι δυο τους θα καταφέρουν να βγουν ξανά στον έξω κόσμο.
ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΕΓΡΑΨΑΝ:
8 πρωτοεμφανιζόμενοι πεζογράφοι στα Βραβεία Αναγνώστη ’25 -Ποιοι είναι, τι θέλουν
Με την τελετή απονομής των Λογοτεχνικών Βραβείων Αναγνώστη 2025 να πλησιάζει, επιχειρούμε φέτος μια γνωριμία με τους πρωτοεμφανιζόμενους και τις πρωτοεμφανιζόμενες πεζογράφους της Μικρής Λίστας, η οποία ανακοινώθηκε στις αρχές Μαΐου.
Νικήτας Δεσποτίδης | «Η διαδρομή τους την Πέμπτη τα μεσάνυχτα»
Τι σε ώθησε να γράψεις;
Δεν θυμάμαι ακριβώς, ήμουν πολύ μικρός, στο Γυμνάσιο. Διάβαζα τις ιστορίες των άλλων και σκεφτόμουν συχνά δικές μου. Αργότερα αποφάσισα πως ήθελα να χρησιμοποιήσω αυτές τις ιστορίες για να πω και κάτι παραπάνω· τότε, νομίζω, ξεκίνησα να προσέχω περισσότερο όσα έγραφα. Δηλαδή, ονειρευόμουν να γίνω συγγραφέας.
Πώς πήρες την απόφαση να εκδώσεις το πρώτο σου βιβλίο;
Τροποποιούσα και έσβηνα το κείμενο για πάνω από πέντε χρόνια. Κάποια στιγμή έπρεπε να φύγει από τα χέρια μου.
Τι γνώμη έχεις για τις βραβεύσεις λογοτεχνικών βιβλίων και πώς υποδέχτηκες την υποψηφιότητά σου για τα βραβεία του Αναγνώστη;
Όταν έμαθα για την υποψηφιότητα ενθουσιάστηκα, το σκεφτόμουν ασταμάτητα για μέρες. Όσο για τις βραβεύσεις γενικότερα, πιστεύω είναι γόνιμες όταν γίνονται με τρόπο εξωστρεφή προς την αναγνωστική κοινότητα, χωρίς αποκλεισμούς. Έτσι μπορεί να ανοίξει η συζήτηση σε σχέση με το ποια είναι τα κριτήρια, τι επιλέγεται ή, αντίθετα, ποια βιβλία περνάν κάτω απ’ τα ραντάρ (ακόμη κι αν αρέσουν σε όσες/όσους τα διαβάζουν).
Ακολουθείς συγκεκριμένο πρόγραμμα όταν γράφεις και πώς συνδυάζεις δουλειά με συγγραφή;
Το πρόγραμμα γενικά μού είναι χρήσιμο, αν και εύκολα το μετατρέπω σε καταναγκασμό. Το να γράφεις και να εργάζεσαι σημαίνει ότι κάνεις δυο δουλειές, και δεν υπάρχει λόγος να φετιχοποιούμε αυτόν τον κόπο. Στην τελευταία μου δουλειά, βέβαια, διάβαζα και έγραφα στα κρυφά. Αυτό που θέλω, πάντως, είναι κάποτε η «δουλειά» μου να είναι το γράψιμο. Κι αυτό δε θα έπρεπε να είναι τόσο εξωπραγματικό όσο μας ακούγεται σήμερα.
Πώς αντιδράς στην κριτική;
Συνήθως ντρέπομαι ό,τι κι αν μου πουν για τα κείμενά μου (κυρίως όταν μου λένε κάτι καλό). Ξέρω ελάχιστα πράγματα, οπότε ακούω κάθε σχόλιο προσεκτικά. Θέλω κάποτε τα βιβλία μου να συγκινούν όσες και όσους περισσότερους γίνεται – κάθε τι άλλο μου φαίνεται ελιτίστικο. Αυτό δε μπορεί να γίνει χωρίς κριτική: η κριτική κάνει το γράψιμο αρκετά ευκολότερο.
Τι θέλεις να αποκομίσουν οι αναγνώστες και οι αναγνώστριες από το βιβλίο σου;
Και μόνο μια δυο καλές εικόνες να μείνουν στο μυαλό τους, εγώ θα είμαι πολύ ικανοποιημένος.
Δείτε ολόκληρο το άρθρο εδώ
Αλεξάνδρα Χαΐνη, oanagnostis, 23.5.2025
