Το άγρυπνο μάτι της νύχτας

Μυθιστόρημα

μτφρ. Αγγελική Ροβάτσου

Σε όλη του τη ζωή, ο Χόρας Γ. Φρινκ ήταν ένας ανήσυχος Αμερικανός. Εγκαταλειμμένο παιδί, βασανισμένος φοιτητής, γίνεται ψυχαναλυτής στη Νέα Υόρκη και πρωτοπόρος της προκλητικής αυτής μεθόδου την εποχή που ο Ζίγκμουντ Φρόιντ ταξιδεύει στον Νέο Κόσμο, το 1909, συντροφιά με τον Γιουνγκ και τον Φερέντσι. Μπερδεμένος θεραπευτής, ανώριμος σύζυγος και πατέρας, ο Φρινκ δεν αργεί να γίνει εραστής μιας από τις ασθενείς του, της ιδιότροπης πολυεκατομμυριούχου Αντζέλικα Μπιζούρ, που τον μυεί στη ζωή των «λίγων κι εκλεκτών», στις αρχές της ξέφρενης δεκαετίας του 1920. Ο Φρινκ διέσχισε δύο φορές τον Ατλαντικό για να πάει στη Βιέννη και να ξαπλώσει στο ντιβάνι του Φρόιντ. Μέσα από προσωπικά δράματα και διανοητικές περιπέτειες, «ανίκανος να κλείσει το μάτι της νύχτας», δεν θα βρει ποτέ το κλειδί στο αίνιγμα που ήταν ο ίδιος για τον εαυτό του. Γιατί το μάτι της νύχτας δεν είναι το Ασυνείδητο, αλλά η νυχτερινή νηφαλιότητα, η τρομακτική και ζοφερή γνώση της αϋπνίας, η ενόραση των ραγισμάτων. «Εμένα», σκεφτόταν ο Χόρας, «η νύχτα με είχε πάντα στο μάτι!» Το μυθιστόρημα εμπνέεται ελεύθερα από όσα γνωρίζουμε σήμερα για τον Χόρας Φρινκ, που γεννήθηκε το 1883 και πέθανε το 1936, ξεχασμένος απ’ όλους.

ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΕΓΡΑΨΑΝ:

«Το άγρυπνο μάτι της νύχτας» του Πιερ Πεζί (κριτική) – Οι πρώτοι ψυχαναλυτές γίνονται μυθιστορηματικοί ήρωες
Στα τέλη του 19ου αιώνα ο Σίγκμουντ Φρόιντ θεμελίωσε την ψυχανάλυση, μια μέθοδο διερεύνησης της αλληλεπίδρασης συνειδητών και ασυνείδητων στοιχείων του νου, μέσω των ελεύθερων συνειρμών που θα φέρουν στην επιφάνεια απωθημένους φόβους και συγκρούσεις. Ο ίδιος, μέσω της αυτοανάλυσής του, υπήρξε ο πρώτος αναλυόμενος της ανθρωπότητας, εγκαινιάζοντας μια γενεαλογία ψυχαναλυτών που αντλούν τη νομιμοποίησή τους από αυτόν. Όπως θα υποστηρίξει αργότερα ο Λακάν, ο Φρόιντ δεν εισήγαγε απλώς μια νέα θεραπευτική πρακτική, αλλά μια καινούρια επιστήμη, την επιστήμη ενός νέου αντικειμένου, του ασυνείδητου. Θα επιστρέψει μάλιστα στο έργο του Φρόιντ για να αναζητήσει εκεί τη θεωρητική σκευή που θα μπορούσε να υποστηρίξει την ψυχαναλυτική πρακτική και τεχνική.
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ
   Ιωάννα Φωτοπούλου, bookpress.gr, 2.1.2026