Εγκώμιο στον αυνανισμό
Μπρενό Φιλίπ [Brenot Philippe]
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ, 136 σελίδες
ISBN: 978-960-6691-57-7
Έτος έκδοσης: 2010
Σχήμα: 12x18
Τιμή Καταλόγου: 11,00 ευρώ
Μετάφραση: Ρούλα Τσιτούρη
«Το ομολογώ δημόσια, ως πράξη εξαγνισμού: ‘‘Ναι, έχω αυνανιστεί… και μάλιστα επανειλημμένα!’’
Στη μεσαιωνική Ισπανία, η ομολογία ενός τέτοιου χαμερπούς εγκλήματος, το οποίο μάλιστα διαπράχθηκε κατ’ εξακολούθηση, θα αρκούσε ώστε να επιβληθεί στο δράστη η θανατική ποινή, ενώ κατά τον 18ο αιώνα η ίδια ομολογία θα είχε καταστήσει αναγκαία τη φυλάκισή του· τον 19ο θα είχε επισύρει ξυλοδαρμό και καταδίκη σε καταναγκαστικά έργα, ενώ μέχρι πρότινος θα προκαλούσε περιφρόνηση και σφοδρή αποδοκιμασία. Σήμερα, μπορεί να αφήνει αρκετούς αδιάφορους, εντούτοις επιφέρει σοβαρό πλήγμα σε εκείνους που από ανασφάλεια δεν ξέρουν τι να σκεφτούν επ’ αυτού».
Αμάρτημα ή η πιο φυσική πλευρά της ιδιωτικής ζωής; Ο ειδικευμένος σε θέματα σεξουαλικότητας Φιλίπ Μπρενώ αντλώντας από τον Προυστ, τον Ζιντ, τον Ντιντερό και τον Μαρκήσιο ντε Σαντ αποκαλύπτει πώς η πιο φυσιολογική ανθρώπινη πράξη, η πιο απαραίτητη για την αφύπνιση της σεξουαλικότητας κατέληξε ταμπού και κολάσιμο αμάρτημα.
ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΕΓΡΑΨΑΝ:
Μαθήματα αυνανισμού
Ο καφές του Σαββάτου είναι μια ιερή διαδικασία. Ο τελευταίος τα είχε όλα. Αίμα, δάκρυα και ιδρώτα. Στη μία το μεσημέρι η Σκουφά έπηζε και κυκλοφορούσες με κοντομάνικο. Η Πίτσα, με το μαύρο της t-shirt, είχε εξαντληθεί από την ψυχοθεραπεία, την κηπουρική και τα σχέδια για ταξίδια που είχαν προηγηθεί και όταν συνάντησε τον Νονό της (το Ν ψηλό, όπως του αρμόζει, με άμεση παραπομπή στην τριλογία) ένιωσε την ανάγκη για λίγη αποφόρτιση.
Ο Νονός, με το μαύρο γυαλί και τη μπλε φόρμα, είχε όρεξη για αστεία και η Πίτσα άρπαξε την ευκαιρία να τον παρασύρει, πού αλλού στις μεταμεσονύχτιες αναγνώσεις της. «Το ομολογώ δημόσια, ως πράξη εξαγνισμού: Ναι, έχω αυνανιστεί…και μάλιστα επανειλημμένα!», του είπε καρφώνοντάς τον στα μάτια. Εκείνος, ευτυχώς, την κατάλαβε. Απ’ το Εγκώμιο στον αυνανισμό είχε κλέψει την ατάκα για τον σοκάρει. Το βιβλίο του Γάλλου ψυχιάτρου Philippe Brenot (από τις εκδόσεις Ποταμός) με το πολύχρωμο σπερματοζωάριο για εξώφυλλο, κάνει μια ιστορική αναδρομή του «χαμερπούς εγκλήματος» από τη μεσαιωνική Ισπανία έως σήμερα που «επιφέρει ακόμα σοβαρό πλήγμα, σε εκείνους που από ανασφάλεια δεν ξέρουν τι να σκεφθούν».
Η παρέα του Σαββάτου ψήφισε «το καλοριφέρ» ως την πιο ενδιαφέρουσα. Για «εικαστικούς» λόγους αφού ένα όρθιο αντρικό κορμί με ελαφρά λυγισμένα γόνατα, να ανεβοκατεβαίνει, σε πλάνο προφίλ, με μούρη στον τοίχο και με τον ήχο του ζεστού νερού να υγραίνει σταδιακά το «σώμα» έχει μεγάλο ενδιαφέρον (ειδικά αν σκεφθείς τις κλασσικές εικόνες του καθιστού, του κρεβατωμένου, του όρθιου) αλλά και για λόγους ευρεσιτεχνίας! Γιατί που να σκεφθείς ότι ένας άντρας αποζητά τη ζεστασιά στα όρθια, καρφωμένος ανάμεσα σε θερμαινόμενες σιδερένιες «φέτες».
Η χοτ κουβέντα της ωραιότερης ημέρας, με οδήγησε βραδιάτικα σε διάφορα σχετικά κείμενα. Ξεχώρισα ένα και σας παραθέτω αποσπάσματα. Είναι από το βιβλίο «Αυνανισμός – Κίνδυνοι – Προφύλαξις – Θεραπεία» του γιατρού Μ. Μωυσείδου, το οποίο εκδόθηκε στην Αθήνα το 1927 και στον πρόλογο προλάβαινε τον αναγνώστη με τη φράση: «Δια της αναγνώσεως ενός έργου περί αυνανισμού ουδέποτε έγινε τις αυνανιστής».
Ιδού τι διάβαζαν οι παππούδες μας.
«Σκοπός του βιβλίου μας είνε να διαφωτίσωμεν τους γονείς, τους διδασκάλους περί του ρόλου, τον οποίον έχουν εις την προφύλαξιν της νεολαίας από την κακήν έξιν και την καταπολέμησιν των συνεπειών και κινδύνων του αυνανισμού. Επίσης να υποδείξωμεν εις την νεολαίαν μας τους σοβαρούς κινδύνους ους εγκλείει το ολέθριον πάθος δια την ψυχικήν, σωματικήν και ηθικήν υγείαν της και να την προφυλάξωμεν από τους κινδύνους του αυνανισμού».
«Αυνανισμός είνε η βδελυρά και ολεθρία συνήθεια, καθ’ ην τα έξω γεννητικά όργανα ερεθίζονται τεχνητώς είτε δια της χειρός, είτε δι’ εργαλείων, είτε απλώς δια της φαντασίας επί σκοπώ γενετησίου διεγέρσεως ή και ικανοποιήσεως της γενετησίου ορμής».
«Ως προς την αιτιολογίαν του αυνανισμού εις τα παιδιά η σχολή του Freud διετύπωσεν μίαν παράδοξον θεωρίαν: Αι φροντίδες καθαριότητος (πλύσις και σκούπισμα) των γεννητικών οργάνων των νεογνών προκαλούν αισθήσεις ηδονικάς, αι οποίαι βραδύτερον καταλήγουν εις τον αυνανισμόν. Συνεπώς η αρχική αιτία του αυνανισμού δέον να αναζητηθή εις τας πρώτας φροντίδας καθαριότητος». Κατά τη γνώμη των οπαδών του Freud αι μητέρες και παραμάνες που θίγουν και τρίβουν τα ευαίσθητα γεννητικά όργανα των παιδιών είνε οι πρώτοι μυηταί αυτών εις τον αυνανισμόν!»
«Όλα για τη μητέρα μου!», που λέει και ο Αλμοδόβαρ.
της Λίνας Παπαδάκη, protagon.gr, 23/03/2010
Αυνανισμού εγκώμιον
Τα Εγκώμιο στον αυνανισμό είναι αυτό ακριβώς που λέει ο τίτλος του: μια μελέτη για την πράξη που από την απαρχή του κόσμου μέχρι και το τέλος του γίνεται και θα γίνεται ανελλιπώς (η συχνότερη έκφανση της ανθρώπινης σεξουαλικότητας, κατά τον συγγραφέα), η οποία όμως αποτελεί και ένα βαθιά ριζωμένο ταμπού στη δυτική σεξουαλική ηθική. Ανατρέχοντας σε ιατρικά βιβλία ανά τους αιώνες, ο Brenot παραθέτει αποσπάσματα, περιγράφει ανατριχιαστικές πρακτικές αποτροπής από το βδελυρό παράπτωμα, εξετάζει την ηθική πλευρά του ζητήματος και στο τέλος καταλήγει να υπενθυμίσει ότι παρόλους τους εγκληματικούς αφορισμούς, τις ταπεινώσεις, τις τιμωρίες, ακόμα και τους ακρωτηριασμούς που έχουν υποστεί εκατομμύρια άτυχοι αυνανιζόμενοι, σήμερα η απαγόρευση έχει αρθεί (μέχρι νεωτέρας).
«Το ομολογώ δημόσια, ως πράξη εξαγνισμού: "Ναι, έχω αυνανιστεί... και μάλιστα επανειλημμένα!". Στη μεσαιωνική Ισπανία, η ομολογία ενός τέτοιου χαμερπούς εγκλήματος, το οποίο μάλιστα διαπράχθηκε κατ' εξακολούθηση, θα αρκούσε ώστε να επιβληθεί στον δράστη η θανατική ποινή, ενώ κατά τον 18ο αιώνα η ίδια ομολογία θα είχε καταστήσει αναγκαία τη φυλάκισή του. Τον 19ο θα είχε επισύρει ξυλοδαρμό και καταδίκη σε καταναγκαστικά έργα, ενώ μέχρι πρότινος θα προκαλούσε περιφρόνηση και σφοδρή αποδοκιμασία. Σήμερα, μπορεί να αφήνει αρκετούς αδιάφορους, εντούτοις επιφέρει σοβαρό πλήγμα σε εκείνους που από ανασφάλεια δεν ξέρουν τι να σκεφτούν επ' αυτού». Ο Brenot αντιμετωπίζει το θέμα με τη σοβαρότητα που του αρμόζει, αλλά και με χιούμορ που προκύπτει έτσι κι αλλιώς από τα εξωφρενικά αποσπάσματα από τα εγχειρίδια περασμένων αιώνων και τα σχόλια που κάνει ο συγγραφέας: «Αν και ο αυνανισμός διαφοροποιείται από τη διά της χειρός μέθοδο, η σύγχυση προήλθε από τη γειτνίαση των εννοιών, καθώς και οι δυο πράξεις καταλήγουν στο ίδιο αποτέλεσμα: στην απώλεια του σπέρματος. Δεδομένου ότι η διατήρηση της γονιμότητας αποτελεί τον μοναδικό λόγο ικανό να δικαιολογήσει στα μάτια της Εκκλησίας τη σεξουαλική πράξη, κάθε μέθοδος απομάκρυνσης του σπέρματος από τον φυσικό του αποδέκτη δέχτηκε τα πυρά της χριστιανικής ηθικής, ακριβώς όπως στις μέρες μας η Εκκλησία αποκηρύσσει την αντισύλληψη. Κατά συνέπεια, όσοι επιδίδονται στην πράξη του αυνανισμού, με τη διττή έννοια του όρου, ακολουθούν το παράδειγμα του Αυνάν, καταδικάζονται δηλαδή σε θάνατο, διότι επιτρέπουν στη ζωή να διαφύγει».
Από τον M. Hulot, Lifo, 29/4/2010
«Το ομολογώ δημόσια, ως πράξη εξαγνισμού: ‘‘Ναι, έχω αυνανιστεί… και μάλιστα επανειλημμένα!’’
Στη μεσαιωνική Ισπανία, η ομολογία ενός τέτοιου χαμερπούς εγκλήματος, το οποίο μάλιστα διαπράχθηκε κατ’ εξακολούθηση, θα αρκούσε ώστε να επιβληθεί στο δράστη η θανατική ποινή, ενώ κατά τον 18ο αιώνα η ίδια ομολογία θα είχε καταστήσει αναγκαία τη φυλάκισή του· τον 19ο θα είχε επισύρει ξυλοδαρμό και καταδίκη σε καταναγκαστικά έργα, ενώ μέχρι πρότινος θα προκαλούσε περιφρόνηση και σφοδρή αποδοκιμασία. Σήμερα, μπορεί να αφήνει αρκετούς αδιάφορους, εντούτοις επιφέρει σοβαρό πλήγμα σε εκείνους που από ανασφάλεια δεν ξέρουν τι να σκεφτούν επ’ αυτού».
Αμάρτημα ή η πιο φυσική πλευρά της ιδιωτικής ζωής; Ο ειδικευμένος σε θέματα σεξουαλικότητας Φιλίπ Μπρενώ αντλώντας από τον Προυστ, τον Ζιντ, τον Ντιντερό και τον Μαρκήσιο ντε Σαντ αποκαλύπτει πώς η πιο φυσιολογική ανθρώπινη πράξη, η πιο απαραίτητη για την αφύπνιση της σεξουαλικότητας κατέληξε ταμπού και κολάσιμο αμάρτημα.
ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΕΓΡΑΨΑΝ:
Μαθήματα αυνανισμού
Ο καφές του Σαββάτου είναι μια ιερή διαδικασία. Ο τελευταίος τα είχε όλα. Αίμα, δάκρυα και ιδρώτα. Στη μία το μεσημέρι η Σκουφά έπηζε και κυκλοφορούσες με κοντομάνικο. Η Πίτσα, με το μαύρο της t-shirt, είχε εξαντληθεί από την ψυχοθεραπεία, την κηπουρική και τα σχέδια για ταξίδια που είχαν προηγηθεί και όταν συνάντησε τον Νονό της (το Ν ψηλό, όπως του αρμόζει, με άμεση παραπομπή στην τριλογία) ένιωσε την ανάγκη για λίγη αποφόρτιση.
Ο Νονός, με το μαύρο γυαλί και τη μπλε φόρμα, είχε όρεξη για αστεία και η Πίτσα άρπαξε την ευκαιρία να τον παρασύρει, πού αλλού στις μεταμεσονύχτιες αναγνώσεις της. «Το ομολογώ δημόσια, ως πράξη εξαγνισμού: Ναι, έχω αυνανιστεί…και μάλιστα επανειλημμένα!», του είπε καρφώνοντάς τον στα μάτια. Εκείνος, ευτυχώς, την κατάλαβε. Απ’ το Εγκώμιο στον αυνανισμό είχε κλέψει την ατάκα για τον σοκάρει. Το βιβλίο του Γάλλου ψυχιάτρου Philippe Brenot (από τις εκδόσεις Ποταμός) με το πολύχρωμο σπερματοζωάριο για εξώφυλλο, κάνει μια ιστορική αναδρομή του «χαμερπούς εγκλήματος» από τη μεσαιωνική Ισπανία έως σήμερα που «επιφέρει ακόμα σοβαρό πλήγμα, σε εκείνους που από ανασφάλεια δεν ξέρουν τι να σκεφθούν».
Η παρέα του Σαββάτου ψήφισε «το καλοριφέρ» ως την πιο ενδιαφέρουσα. Για «εικαστικούς» λόγους αφού ένα όρθιο αντρικό κορμί με ελαφρά λυγισμένα γόνατα, να ανεβοκατεβαίνει, σε πλάνο προφίλ, με μούρη στον τοίχο και με τον ήχο του ζεστού νερού να υγραίνει σταδιακά το «σώμα» έχει μεγάλο ενδιαφέρον (ειδικά αν σκεφθείς τις κλασσικές εικόνες του καθιστού, του κρεβατωμένου, του όρθιου) αλλά και για λόγους ευρεσιτεχνίας! Γιατί που να σκεφθείς ότι ένας άντρας αποζητά τη ζεστασιά στα όρθια, καρφωμένος ανάμεσα σε θερμαινόμενες σιδερένιες «φέτες».
Η χοτ κουβέντα της ωραιότερης ημέρας, με οδήγησε βραδιάτικα σε διάφορα σχετικά κείμενα. Ξεχώρισα ένα και σας παραθέτω αποσπάσματα. Είναι από το βιβλίο «Αυνανισμός – Κίνδυνοι – Προφύλαξις – Θεραπεία» του γιατρού Μ. Μωυσείδου, το οποίο εκδόθηκε στην Αθήνα το 1927 και στον πρόλογο προλάβαινε τον αναγνώστη με τη φράση: «Δια της αναγνώσεως ενός έργου περί αυνανισμού ουδέποτε έγινε τις αυνανιστής».
Ιδού τι διάβαζαν οι παππούδες μας.
«Σκοπός του βιβλίου μας είνε να διαφωτίσωμεν τους γονείς, τους διδασκάλους περί του ρόλου, τον οποίον έχουν εις την προφύλαξιν της νεολαίας από την κακήν έξιν και την καταπολέμησιν των συνεπειών και κινδύνων του αυνανισμού. Επίσης να υποδείξωμεν εις την νεολαίαν μας τους σοβαρούς κινδύνους ους εγκλείει το ολέθριον πάθος δια την ψυχικήν, σωματικήν και ηθικήν υγείαν της και να την προφυλάξωμεν από τους κινδύνους του αυνανισμού».
«Αυνανισμός είνε η βδελυρά και ολεθρία συνήθεια, καθ’ ην τα έξω γεννητικά όργανα ερεθίζονται τεχνητώς είτε δια της χειρός, είτε δι’ εργαλείων, είτε απλώς δια της φαντασίας επί σκοπώ γενετησίου διεγέρσεως ή και ικανοποιήσεως της γενετησίου ορμής».
«Ως προς την αιτιολογίαν του αυνανισμού εις τα παιδιά η σχολή του Freud διετύπωσεν μίαν παράδοξον θεωρίαν: Αι φροντίδες καθαριότητος (πλύσις και σκούπισμα) των γεννητικών οργάνων των νεογνών προκαλούν αισθήσεις ηδονικάς, αι οποίαι βραδύτερον καταλήγουν εις τον αυνανισμόν. Συνεπώς η αρχική αιτία του αυνανισμού δέον να αναζητηθή εις τας πρώτας φροντίδας καθαριότητος». Κατά τη γνώμη των οπαδών του Freud αι μητέρες και παραμάνες που θίγουν και τρίβουν τα ευαίσθητα γεννητικά όργανα των παιδιών είνε οι πρώτοι μυηταί αυτών εις τον αυνανισμόν!»
«Όλα για τη μητέρα μου!», που λέει και ο Αλμοδόβαρ.
της Λίνας Παπαδάκη, protagon.gr, 23/03/2010
Αυνανισμού εγκώμιον
Τα Εγκώμιο στον αυνανισμό είναι αυτό ακριβώς που λέει ο τίτλος του: μια μελέτη για την πράξη που από την απαρχή του κόσμου μέχρι και το τέλος του γίνεται και θα γίνεται ανελλιπώς (η συχνότερη έκφανση της ανθρώπινης σεξουαλικότητας, κατά τον συγγραφέα), η οποία όμως αποτελεί και ένα βαθιά ριζωμένο ταμπού στη δυτική σεξουαλική ηθική. Ανατρέχοντας σε ιατρικά βιβλία ανά τους αιώνες, ο Brenot παραθέτει αποσπάσματα, περιγράφει ανατριχιαστικές πρακτικές αποτροπής από το βδελυρό παράπτωμα, εξετάζει την ηθική πλευρά του ζητήματος και στο τέλος καταλήγει να υπενθυμίσει ότι παρόλους τους εγκληματικούς αφορισμούς, τις ταπεινώσεις, τις τιμωρίες, ακόμα και τους ακρωτηριασμούς που έχουν υποστεί εκατομμύρια άτυχοι αυνανιζόμενοι, σήμερα η απαγόρευση έχει αρθεί (μέχρι νεωτέρας).
«Το ομολογώ δημόσια, ως πράξη εξαγνισμού: "Ναι, έχω αυνανιστεί... και μάλιστα επανειλημμένα!". Στη μεσαιωνική Ισπανία, η ομολογία ενός τέτοιου χαμερπούς εγκλήματος, το οποίο μάλιστα διαπράχθηκε κατ' εξακολούθηση, θα αρκούσε ώστε να επιβληθεί στον δράστη η θανατική ποινή, ενώ κατά τον 18ο αιώνα η ίδια ομολογία θα είχε καταστήσει αναγκαία τη φυλάκισή του. Τον 19ο θα είχε επισύρει ξυλοδαρμό και καταδίκη σε καταναγκαστικά έργα, ενώ μέχρι πρότινος θα προκαλούσε περιφρόνηση και σφοδρή αποδοκιμασία. Σήμερα, μπορεί να αφήνει αρκετούς αδιάφορους, εντούτοις επιφέρει σοβαρό πλήγμα σε εκείνους που από ανασφάλεια δεν ξέρουν τι να σκεφτούν επ' αυτού». Ο Brenot αντιμετωπίζει το θέμα με τη σοβαρότητα που του αρμόζει, αλλά και με χιούμορ που προκύπτει έτσι κι αλλιώς από τα εξωφρενικά αποσπάσματα από τα εγχειρίδια περασμένων αιώνων και τα σχόλια που κάνει ο συγγραφέας: «Αν και ο αυνανισμός διαφοροποιείται από τη διά της χειρός μέθοδο, η σύγχυση προήλθε από τη γειτνίαση των εννοιών, καθώς και οι δυο πράξεις καταλήγουν στο ίδιο αποτέλεσμα: στην απώλεια του σπέρματος. Δεδομένου ότι η διατήρηση της γονιμότητας αποτελεί τον μοναδικό λόγο ικανό να δικαιολογήσει στα μάτια της Εκκλησίας τη σεξουαλική πράξη, κάθε μέθοδος απομάκρυνσης του σπέρματος από τον φυσικό του αποδέκτη δέχτηκε τα πυρά της χριστιανικής ηθικής, ακριβώς όπως στις μέρες μας η Εκκλησία αποκηρύσσει την αντισύλληψη. Κατά συνέπεια, όσοι επιδίδονται στην πράξη του αυνανισμού, με τη διττή έννοια του όρου, ακολουθούν το παράδειγμα του Αυνάν, καταδικάζονται δηλαδή σε θάνατο, διότι επιτρέπουν στη ζωή να διαφύγει».
Από τον M. Hulot, Lifo, 29/4/2010